آه...

چیزی نمی توانم بگویم؛ بمبست هم یعنی همین.

                رنج ها، بغض ها، عقده ها، سوال ها و شاید عشق ها همه مرا به سیاه چال می کشانند.

چه خوره ای بدتر از اینکه کسی تو را نفهمد. هر کس می خواهد در داستان شکستهایم نقش اول را داشته باشد. کسی به فکر من نیست

                                                        دعوا سر نقش اول است.

                              من فقط بازیچه ی بریده از همه جا هستم،

                                                                             یک ســـــرگـــــــرمــی.

دیگر راه حل نمی خواهم فقط یکی با من گریه کند،

                                                       هــــــــمــــــیــــــــن.

طاقت نیش خند های خورد کننده را ندارم. کسی چه می داند شاید باید فریاد بکشم،

                               فریادی پر از رنج ها، بغض ها، عقده ها، سوال ها و شاید هم عشق ها.

این را می دانم که هنوز کسی هست که با من گریه کند. هنوز کسی هست که نیش خند خورد کننده نمی زند .

                                                          آه خدا اگر تو را نداشتم چه می کردم؟

آسمان ابری بود، اما باران تازه قطع شده بود. زمین گُله گُله آب جمع شده بود. ابرها انگار بازهم هوس باریدن داشتند. مردم از ترس باران و اینکه خیس شوند هنوز به خیابان نیامده بودند. هوا جان می داد برای قدم زدن، خلوتِ خلوت بود.

با آنکه دوست داشتم آهسته و قدم زنان بروم اما مجبور بودم بقیه راه را بدوم. گاهی خسته می شدم و از دویدن باز می ماندم اما تند تند راه می رفتم تا دوباره جان بگیرم و بتوانم بدوم. از تو دَم کرده بودم. صدای نفس نفس زدن هایم با آنکه بلند بود فقط به گوش خودم می رسید. هنوز کسی بیرون نیامده بود. گاهاً با خیال راحت بلند بلند با خودم حرف می زدم و به خودم انرژی می دادم و یا از سر خستگی آه های بلند می کشیدم. شاید دیر شود باید می رسیدم. ناچاراً سرعت گرفتم. کم کم چشمانم سیاهی می رفت، انگار فشارم افتاده بود. متوجه گودال کوچکی که از کنده شدن آسفالت خیابان درست شده بود نشدم و پایم درون آن گیر کرد و به زمین خوردم.

همین را کم داشتم که اتفاق افتاد، سر زانوهایم گِلی شده بود و کف دستانم با آنکه زخم نشده بود اما جـــِـز جــِـز می کرد و کثیف شده بود. کار از تکاندن شلوار و دست گذشته بود. دستم را به ستون کنار خیابان مالیدم تا کمی تمیز شود و بتوانم دستمال کاغذی را از جیبم درآورم تا سر زانوهایم را با آن پاک کنم. یکی دو دقیقه معطل شدم. شانس آوردم هنوز بیرون خلوت بود و کسی مرا ندید.

دوباره شروع به دویدن کردم. دیگر نفسهایم گلویم را می سوزاند، با اینکه این همه دویده بودم اما انگار فقط درجا زده بودم چون هنوز راه زیادی مانده بود تا برسم، اول صبحی هم تاکسی به زور گیر می آمد، مسیر من هم تاکسی خور نبود تازه من دلم نبود هوای به این خوبی را ول کنم و سوار ماشین شوم، خصلتاً هم با تاکسی سواری حال نمی کردم.

خلاصه هرجور بود خودم را رساندم. یک راست رفتم سرجای همیشگی زیر درخت بید مجنون وسط پارک. صندلی خیس بود، برگ های درخت هم انگار که لباس خیس باشند چکه می کردند؛ آخر تازه باران قطع شده بود. چند تا نفس عمیق کشیدم تا حالم سر جایش بیاید، شکلاتی از جیبم درآوردم و خوردم. دیگر خیالم راحت بود که رسیده ام. کسی در پارک نبود. در حالی که زیر درخت قدم می زدم و منظره خیس را تماشا می کردم آهسته شروع کردم به آواز خواندن:

     بزن بارون بزن خیسم کن آبم کن تَرَم کن                      کمک کن تازه بارون من غریبم پَر پَرم کن...

که صدایم در صدای رعد و برق گم شد. و باران دوباره شروع کرد به باریدن در حالی که من از پشت پنجره های مات خانه نمی توانستم بیرون را ببینم و تنها روی صندلی با صدای باران در رؤیا به سر می بردم.

رنگ، رنگ، رنگ...

           رنگ هایی که حسرتشان به دلمان می ماند، رنگهایی که نمی مانند مثل رنگ های رنگین کمان، رنگ هایی که دل آدم ها را خورد می کنند و بزرگی آدم ها را کوچک، رنگ هایی که آدم های کوچک را بزرگ می کنند و آدم های بزرگ را کوچک، رنگ هایی که دلربایی می کنند و بی وفایی، رنگ هایی که جدایی می آورند و تنهایی، رنگ هایی که زشت را زیبا می کنند و زیبا را زشت، رنگ هایی که هرچه با آن ها رنگ شوی باز هم باید رنگ شوی،

                              کاش باران ببارد...

تا کِی به دنبال رنگ ها، تا کِی مثل کودکی به دنبال رنگین کمان بعد از باران، زمان گذشت و فقط رنگهای رنگین کمان را دیدم، خسته شدم اینقدر دویدم و آخر به هیچ رنگی نرسیدم،

                             کاش باران ببارد،

                                        رنگین کمان را دیگر نمی خواهم،

                                                        بی رنگی باران زیبا تر است،

بی رنگی باران دست یافتنی است، کاش بی رنگی باران را زودتر می دیدم، کاش باران ببارد و تمام رنگ ها را بشوید.

                                        کاش باران ببارد...

باز هم حرفی نیست به جز سکوت، سکوتی که همه ی حرف هایم را بیان می کند.

                                               به راستی به چه فکر می کنم؟

                                                               به چه می نگرم؟

                                                                    چگونه می نگرم؟

شاید قطره ای بالا آمده از آب یک برکه به خاطر افتادن سنگی درون آب و یا شاید هم امواجی که می خواهند پس از برگشتن آن قطره به آب به وجود بیایند تمامی جواب ها باشد.

                                        تصوراتم از من چه ساخته؟

                                                           خیال و خیال و خیال....

آری این است حقیقت من و سوالی که همیشه برایم سوال است،

                                                     به راستی به چه فکر می کنم؟

در صدای آبشار یک رود یا در سکوت یک برکه هرجا که باشم گم شده ام، دیوار های دورم فرو نمی ریزند

                                                     و من خیال زانو زدن ندارم.

قلم در دست و در فکر

         نه از باران خبری هست نه صدای آشنایی به گوش می رسد.

                                              آهسته می نویسم:

                                                                       غـــــــــــــــربـــــــــت...

آنچه  از کودکی در کنارم احساسش می کردم. آنچه در خلوتم به آن فکر می کردم و آنچه در هر جمعی دستان مرا به بی رحمی می فشرد و مرا به سوی خود می کشید. طوفان سکوتش مرا دیوانه کرد. کم کم از کنارم به درونم کشیده شد و مرا از من گرفت و صفتی از خود بر من گذاشت:

                                                                      غــــــــــــریــــــبـــــــه...

عمری است که بودنم را احساس نمی کنم. حتی نمی دانم چه می گویم. فقط گوش می کنم، قدرت تحلیل ندارم.

                                           مثل یک مجسمه در هوای طوفانی.

                                                 هنوز در کنار پنجره منتظر آمدن بارانم.

                                                                  هوا ابری است اما باران نمی آید.

احساس می کنم که فقط بوی باران است که مرا به من نزدیک تر می کند.

                                                                   مـــــی تــــــــــــرســــــــــــم،

می ترسم از اینکه تا آخر در این غربت بمانم. گویی تلسم شده ام. مثل یک مهره ی شطرنج زمانه با من بازی می کند و فقط مرا به جلو و عقب می برد تا زمانم بگذرد. و من همچون یک مجسمه در هوای طوفانی به آسمان ابری چشم دوخته ام و در سکوتم زمزمه می کنم:

                                                          بــــــــــــاران بـــــــبــــــــــار....

کوچه های سردرگمی من رو به بن بست میروند.

                                                     زمان در حال گذر است.

                                        روزهایم چه زود خود را به شب می بازند.

              باز هم من می مانم و تاریکی.

 در جستجوی هیچ و پوچ در کنار پنجره خیالم می ایستم و تا می توانم خیال می بافم شاید که شب سپری شود.

                 دیگر در میان رؤیاهایم گم شده ام نمی دانم امشب چه خیالی ببافم.

                            دیگر چگونه ذهنم را به تصویر سازی بگمارم.

                                          امشب را با چه داستان ساختگیی به خواب بروم.....

بر هر چه می نویسم خط می کشم. نمی دانم چگونه حال خود را توصیف کنم. از تنهاییم بگویم می گویند خدا هست. از سکوتم بگویم می گویند تو که حرف می زنی. از بغضم بگویم می گویند تو گاهی می خندی. و من همه ی این ها را می دانم. می دانم که در تنهایی خدایی هم هست و خداست که فقط تنهاترین است. می دانم که سکوتم را هر روز می شکنم و می دانم که هر روز به دلایلی ممکن است بخندم. اما کاش می توانستم احساسم را به گونه ای بیان کنم که معنی تنهایی، سکوت و بغض مرا می شد درک کرد.

خیلی سخت می توان فهمید که وقتی در میان جمع دوستانی و احساس تنهایی می کنی یعنی چه. سخت می توان فهمید که از سکوت خیره ماندن یعنی چه و سخت می توان فهمید بغضی را در گلو نگه داشتن یعنی چه. احساس می کنم باز هم هر چه بنویسم و وصف کنم نمی توان آنچه که در احساسم هست را بیان کنم و سخت تر از این چه می تواند باشد؟

فکر کردن به اینکه از چه بنویسم آنقدر برایم سخت است که میل خود را از نوشتن از دست می دهم. و حتی فکر کردن برایم آنقدر سخت شده که به جای آن مات و مبهوت به یک جا خیره می مانم و سر و صدای اطرافم برایم گنگ و نامفهوم می شود به گونه ای که دیگر احساس می کنم گوش هایم سنگین شده و صداها را مثل سابق خوب نمی شنوند. گاهی می ترسم که آخر دیوانه شوم. آنقدر در سکوت تأملاتم فرو می روم و آنقدر درد دل هایم را برای کسی نگفته ام که دیگر صدایم به درستی هجا نمی شود. دیگر به حال خود نیستم به محض اینکه یک جمله را می خوانم و به جمله بعد می روم آن را فراموش می کنم. می دانم از حافظه ام نیست از بس که در خود گور و گم شده ام به این وضع افتاده ام. حالم اصلاً خوب نیست.

                     کاش کسی بود حرف هایم را می شنید و می فهمید و به آن ها نمی خندید.

                                                               کاش جرئت بیان حرف هایم را برای کسی داشتم.

                                                                                   نوشتن دیگر آرامم نمی کند....

  آه می کشم،

        آهی سرد،

 گویی همه ی دنیا برایم غریب است،

                      گویی در میان غربت در حال قدم زدنم،

انگار با هیچکس سخن می گویم.

                     انگار به سکوت گوش می دهم و انگار به هیچ مطلق نگاه می کنم.

                                         خسته شده ام، خسته از این همه هیچ، از این همه بیگانگی.

چرا هیچکس حرف هایم را نمی شنود؟ چرا حرف هایم را کسی احساس نم کند؟ چرا آن ها را لمس نمی کنند؟

در بازی احساس و عقل یا در جدال آن ها گم شده ام و هر چه می گردم سرگردان تر از گذشته می شوم. حیران و از همه جا بی خبر شده ام. در میان دو راهی تصمیم ها، فکر راهی به جز این دو راهم.

                                                       منتظر تلنگرم،

                                                                منتظر یک کمک، یک صدا، یک نگاه..........

                 ولی نگاهم در نگاه کسی نمی نشیند و صدایم را صدایی نمی شنود تا کمکی به من بکنند.

نمی دانم از حصاری که برای خود ساخته ام باید راضی باشم و یا از این حصار باید فرار کنم. شاید ماندن در این زندان معنی آزادی باشد و پرواز عین اسارت. آیا سکوتم معنی کامل حرف هایم می شود یا این انزوا مرا در هم می شکند.

کاش راه حل های زندگی آسان تر از این بود تا آسان تر زندگی می کردم.

عشق و عقل جدای از هم نیستند، بلکه عشق و عقل در کنار هم به معنی واقعی خود می رسند.

 عقلی که در آن عشقی نباشد هدفی ندارد پس به هرچه برسد در اصل به هیچ رسیده و عشقی که عاقلانه نباشد سرانجامی ندارد زیرا عشق برای عقل هدف می سازد و عقل برای عشق راه های رسیدن به هدف را. پس هدفی که راه رسیدن نداشته باشد دست نیافتنی است.

حال می توانیم معشوقه ی خود را در ذهن آنگونه که می خواهیم با کمک عقل بسازیم. رفتار های او، سیرت او و حتی لباس های او را می توان در ذهن تصور کرد. اما باید جای صورت او را خالی گذاشت و در زندگی همیشه جای صورت او را سوالی برای خود قرار دهیم که چه کسی می تواند صورت این تصور را برای من پر کند؟ چه کسی می تواند رفتارها، سیرت و خُلقیات این تصور را داشته باشد؟ و در اصل چه کسی شایسته ی من است. آنگاه که چنین کسی را پیدا کردیم می توانیم صورت او را به جای صورت تصور ذهنیمان قرار دهیم و عشقی که داشته ایم و صورت نداشت و شخصی مجهول از لحاظ شکل بود را از اول با هویت بدانیم. اینگونه نسبت به طرف مقابل احساس عشق بیشتری می کنیم به گونه ای که انگار سالیان سال بوده که منتظر او بوده ایم و حال به او رسیده ایم.

حال اتمام این دوری چه خوشایند می تواند باشد و چه لذتی به انسان می بخشد. حالا که این دوری به پایان رسیده سعی می کنیم از لحظات در کنار هم بودن بهترین استفاده را کنیم چون طعم لحظات سخت دوری را چشیده ایم.

خداوندا تو می دانی كه انسان بودن و ماندن در این دنیا چه دشوار است؛ چه رنجی میكشد آنكس كه انسان است و از احساس سر شار است.

گاهی اوقات در ذهن خویش گذشته و خاطرات را یاد آور می شوم گذشته ای که گذشته و تنها یادی و حسرتی از آن مانده است. با خود می اندیشم که آیا آینده هم خاطراتی به ارمغان می آورد و آیا تلخی و شیرینی آن به گونه ای است که یادآوری آن ها مرا وادار به گریستن و یا خندیدن کند. گاه از اینکه اینگونه نباشد می ترسم و می رنجم. اما آنچه هست این است که آینده هم جزئی از زندگی ما خواهد بود و چرخه ی زندگی ماست به گونه ای که هم اکنون هر ثانیه از آن به زمان حال می رسد و طولی نمی کشد که حتی به یک چشم به هم زدن هم نرسیده به گذشته می پیوندد در این گذر زمان هر کس برای خود آرزوها و برنامه هایی برای آینده می چیند که یا به آن ها می رسد یا به آن ها نمی رسد و افرادی که به آن ها می رسند.زندگی خود را در مسیر رسیدن به آن ها قرار داده اند.

من نمی دانم تا چه حد در مسیر رسیدن به این آرزو ها و اهداف هستم. نمی دانم آیا به آن ها می رسم و یا نمی رسم پس حال که می نویسم به این نتیجه می رسم که آینده نگری فقط بافتن اهداف و رؤیاها و آرزوهاست و گذشته نیز وقایع گذشته اند که نمی توان آن ها را تغییر داد اما این تفاوت اساسی بین آینده و گذشته وجود دارد که می توان آینده را تغییر داد و تغییر آن مستلزم شناخت زمان حال است. همین اکنون که قلم جوهرش را بر روی کاغذ به یادگار می گذارد، همین اکنون که ثانیه بین آینده و گذشته است.

وقتی به گونه ای عادی به زمان حال می نگریم درک آن را همچون صرف صیغه ی مضارع مستمر می پنداریم، اما وقتی از دید دگر به آن ها نگاه می کنیم درک این زمان بسیار سخت و پیچیده می شود، زمانی بین آینده و گذشته! یعنی این زمان چه وقتی است که برای درک آن نیاز است که یک ثانیه شمار یا نه باید یک صدم ثانیه شمار یا یک هزارم ثانیه شمار و یا واحدی کوچکتر از آن باشی و این حقیقت وجود دارد که همه ی موفقیت ها زمانی به انجام می رسند که این زمان (حال) را بشناسیم.

فردا و دیروز با هم دست به یكی كردن ..دیروز با خاطراتش من را فریب داد فردا با وعده هایش مرا خواب كرد وقتی چشم گشودم امروز را از دست داده بودم

خدا تنها معشوقی است كه عاشقانی دارد كه هیچ یك از بودن دیگری ناراضی نیست و هیچگاه یكی از آنها معشوقش را تنها برای خود نمی خواهد ...

این آهنگ رو حتما دانلود کنید و گوش بدید. آدم رو واقعا به دوران کودکی می بره.اولش شاید چون آهنگ قدیمیه خوشتون نیاد گوش بدید، ولی اگر تا آخرش صبر کنید و گوش بدید عاشقش می شید. واسه یه بارم که شده امتحان کنید.

برای دانلود آهنگ یاد کودکی از دلکش روی عکس زیر کلیک کنید.